W modelarstwie lotniczym jest taki etap: cellonowanie. Pokrywasz skrzydło i musisz znaleźć idealny balans, żeby powłoka była napięta, ale nie za ciężka. Zaskakująco często myślę o tym w kontekście finansów.

Cellonowanie pokrycia skrzydła czy stateczników to czynność, którą trzeba wykonać starannie. Kilka warstw nitrocelonowego lakieru. Nie za mało, bo powłoka będzie zbyt wiotka, a cała konstrukcja podatna na odkształcenia przy byle przeciążeniu. Nie za dużo, żeby nie przeciążyć modelu. Każda kolejna warstwa, choć wzmacnia i napina, dodaje też gramy. A w lotnictwie waga jest wszystkim. Przesadzisz — i misternie budowana konstrukcja będzie ociężała, a jej osiągi dalekie od zakładanych. Podobnie jest z cash flow w projektach deweloperskich. Niedofinansowanie projektu jest jak nałożenie jednej warstwy cellonu. Konstrukcja jest wiotka, niestabilna. Każde potknięcie, opóźnienie w sprzedaży czy nieprzewidziany koszt sprawia, że cały projekt wpada w drgania i grozi złamaniem. Z drugiej strony, można zalać projekt gotówką. Przewymiarować finansowanie, trzymać na koncie rezerwy „na wszelki wypadek”. To daje pozorne bezpieczeństwo, ale kosztuje. Mrożenie kapitału to realny, ukryty koszt, który obniża rentowność. Projekt staje się ciężki, nieefektywny, jak model zalanym zbyt grubą warstwą lakieru. Tym właśnie — szukaniem optymalnego napięcia w finansach projektu — zajmujemy się w DevCashFlow. Chodzi o to, by kapitału było dokładnie tyle ile trzeba, we właściwym czasie. Sztuka polega na precyzyjnym dawkowaniu paliwa. Na znalezieniu tego złotego środka, w którym konstrukcja jest wytrzymała i sprężysta, a jednocześnie lekka i zwinna. Wtedy dopiero można mówić o efektywności.